Los bobra w średniowieczu był niewesoły. Według tradycji sięgającej starożytności myśliwi doprowadzali zwierzę do sytuacji, w porównaniu z którą dylematy greckich tragedii są błahostką. Oto, co mówią o bobrach bestiariusze:
„Bóbr to stworzenie o łagodnym usposobieniu, którego jądra są wspaniałym medykamentem. Gdy myśliwy ściga bobra (by zdobyć jego jądra), wyczerpany ucieczką bóbr odgryza swoje naturalia i rzuca je w twarz myśliwemu. Uradowany z łupu człowiek przerywa polowanie, a gryzoń uchodzi z życiem (choć i ze srogim uszczerbkiem). Gdy z kolei taki samookaleczony bóbr spotyka znów myśliwego, demonstruje mu podogonie, dzięki czemu udowadnia, że już nie ma po co na niego polować”.
Czytaj więcej: Newsweek
